Het juk van een narcistische moeder

Vanuit een innerlijke behoefte om mijn verhaal over mijn jeugd onder het schrikbewind van mijn moeder wereldkundig te maken, publiceerde ik in 2012 ‘Het juk van de schijn’. Het was de schijnwereld die mijn moeder wilde creëren waarin ik moest figureren als modelkind. Op m’n 11de emigreerden we als gezin naar Tenerife en op m’n 17de schreef ik in mijn dagboek: ‘Ik wil dood. Neen, ik zal bewijzen wat ik waard ben.’
Deze bewijsdrang heeft mij geen windeieren gelegd, maar enkele burn-outs doordat ik als workaholic door het leven ging, was de prijs. Dankzij psychotherapieën kon ik mijn eigen identiteit ontdekken en authentiek worden. Deze weerbarstige strijd en vooral al mijn onverklaarbare angsten wilde ik delen.
Mijn ‘egodocument’ had niet het door mij gewenste effect. De door mij geschetste levenslange gevolgen van kindermishandeling kwamen blijkbaar niet goed uit de verf. Wat tot mijn grote verbazing ook meespeelde was het nog steeds alom bestaande taboe om ook maar iets negatiefs over een moeder te schrijven. Door mijn openhartige boek heb ik wel veel reacties van vrouwen gekregen over hoe hun eigen moeders waren. Moeders die hun dochter opvoeden met een schuldgevoel omdat ze eigenlijk ongewenst waren, vond ik wel het meest schrijnend. Dan kan ik mezelf gelukkig prijzen dat ik me altijd gewenst voelde; zo tegenstrijdig dat ook mag klinken als je mijn belevingen leest.
In 2022 had ik nog steeds last van onverklaarbare angsten. Het was een compexe posttraumatische stress-stoornis. Met het lezen van de juiste vakliteratuur leerde ik met die angsten om te gaan en me ervan te bevrijden. Bovendien begrijp ik nu ook hoe het oorlogstrauma van mijn moeder aan mijn onderbewuste is overgedragen; de puzzelstukjes vallen op hun plek. Met die nieuwe inzichten kreeg ik de behoefte om een vervolg te geven aan ‘Het juk van de schijn’.
In dit nieuwe boek zal ik meer vertellen over hoe mijn moeder zich gedroeg, naar mij toe en naar anderen. ‘Het juk van de schijn’ is bij mij voor 10 euro te koop. En zolang het tweede boek over mij en m’n moeder niet gepubliceerd is, zal ik op deze pagina korte verhaaltjes rondom dit thema publiekelijk maken.

Veel leesplezier!
Eveline Kubbenga, 2024

Een klein eigenwijs meisje

Ondanks de grootst mogelijke tegenwerking van haar narcistische moeder werd het kleine eigenwijze meisje een zelfbewust advocaat.
Hoe kon dat?
Lag het aan de eigenwijze aard van het meisje dat zich niets liet zeggen en stoïcijns haar eigen ding deed?
Of lag het aan al die kleine eventualiteiten in haar leven waar ze haar eigen voordeel mee wist te behalen?
Of wist dat kleine meisje iedereen te bekoren die haar de liefde en aandacht zou geven om haar te laten bloeien?
Of was het slechts een levenspad dat ze moest bewandelen? Het levenspad dat ze stoïcijns op haar eigen manier bewandelde om volledig tot bloei te komen?
De vraag die opdoemt is waarom het ene kind van een narcistische moeder wel een eigen identiteit kan ontwikkelen en de ander een slap aftreksel van die foute moeder blijft.
Aan de eigenwijze eigenschap zal het niet liggen, want elk kind met een narcistische moeder zal eigenwijs reageren op de gemene trekjes van zo’n moeder.
Het ooit kleine eigenwijze meisje heeft het antwoord: wachten met een reactie is het tegengif van een klein eigenwijs meisje blijven en weten dat je van een narcistische moeder nooit kunt winnen.

Haarlem, 11 februari 2024


Kort haar, lang haar

Gefascineerd keek ik in het restaurant naar een vrouw aan het andere tafeltje. Geanimeerd en zelfbewust sprak ze met haar vriendinnen. Het was haar hele verschijning die mij intrigeerde; vooral haar gemillimeterde zwarte haar. Vijftien jaar was ik toen. Samen met mijn moeder en een vriendin van haar zaten we in een soort bedompt pakhuis waar ronde eiken 4 a 5 persoonseettafels stonden bedekt met een kleverig zeiltje. De nog lege zware houten stoelen stonden verlangend te wachten op meer klandizie voor meer gezellige rumoerigheid. Van enige geluidsdemping hadden ze hier niet gehoord, maar de kelners deerde dat niet; snel en gewiekst namen ze de bestellingen op en even later serveerden ze heerlijk dampende met een overmaat aan knoflook bereide maaltijden.

Ondertussen zat mijn moeder in geuren en kleuren haar vriendin allerlei verhalen te vertellen die mij niet konden boeien. Gelukkig was die leuke vriendin meegekomen; hoefde ik niet met m’n moeder te praten. Was ze ook afgeleid op wat mij boeide: die vrouw met haar bijna kale hoofd aan de andere tafel. Zelf had ik lang door de zon geblondeerd haar; precies zoals mijn moeder het graag zag.

Ik was zo jaloers op die energieke vrouw aan die andere tafel.

Pas jaren later begreep ik dat ik die vrouw kon zijn…

Haarlem, 12 februari 2024


Scroll to Top